یادداشتی به بهانه دیدن ویدیویی از یک دختر چهار یا پنج ساله در فضای مجازی که مورد توجه قرار گرفته بود.

به قلم حسین نظری جهانتیغی

دیدن دختری پنج‌ساله که بی‌هراس می‌گوید (سرم بزنید) و با چشمانی بی‌تزلزل به سوزن آنژیوکت خیره می‌شود. نمادی از تحولی است که در ژرفای تربیت و زیست‌جهان نسل نوین رخ داده است. نسلی که حتی در خردسالی، مواجهه با فرایندهای درمانی را نه با اشک و ترس، بلکه با درکی آرام و پذیرا تجربه می‌کند.
در مقایسه، بسیاری از افراد در نسل‌های پیشین کودکان و حتی بزرگسالان در برابر سوزن، سرم و محیط‌های بیمارستانی، واکنشی آمیخته با واهمه داشتند. آن ترس‌ها برخاسته از تربیت‌های محافظه‌کارانه، کمبود اطلاعات و فضای عاطفی بسته‌ای بود که در آن درد و بیماری پنهان و پزشکی چیزی رازآلود و دور از دسترس تلقی می‌شد.

امروزه اما کودکان در محیطی رشد می‌کنند که در آن نیازهای بدن، به رسمیت شناخته می‌شود. رسانه‌ها، کتاب‌های کودک، انیمیشن‌ها و حتی اپلیکیشن‌های آموزشی فرآیندهای درمانی را به زبانی کودک‌پسند و قابل فهم بازنمایی می‌کنند.
والدینی که خود با مفاهیم بهداشت و سلامت آشناترند ترس‌های خود را به نسل بعد منتقل نمی‌کنند. بلکه با آموزش، آرام‌سازی و همراهی به کودک جسارت و اطمینان می‌بخشند.
این بلوغ روانی زودهنگام نه نشانه‌ای از بی‌تفاوتی، بلکه تجلی نوعی تاب‌آوری شناختی است.
نشانه‌ای از نسلی که از خردسالی می‌آموزد چگونه با چالش‌های واقعی زندگی هرچند در ابعاد کوچک کودکانه رو‌به‌رو شود.