به گزارش افق سیستان ـ پنجم ژوئن، روز جهانی محیط زیست، در تقویم جهانی فرصتی برای اندیشیدن به بحران‌های زیست‌محیطی و مسئولیت‌های مشترک ملت‌هاست. اما در ایران، این مناسبت برای مناطقی مانند سیستان، بیشتر از آنکه نمادی از امید به آینده‌ای پایدار باشد، یادآور زخم‌هایی است که سال‌هاست بر پیکر طبیعت و مردم این منطقه نشسته است.

🔺سیستان، سرزمینی با پیشینه‌ی کهن و منابع طبیعی ارزشمند، امروز با چالش‌هایی عمیق و ساختاری مواجه است؛ خشک شدن دریاچه هامون، قطع آب ورودی از رود هیرمند، گسترش بی‌سابقه ریزگردها، نابودی پوشش گیاهی، مهاجرت‌های اجباری و تهدید مستقیم سلامت عمومی، تنها بخشی از بحران‌های گسترده زیست‌محیطی این منطقه هستند.

🔺با وجود هشدارهای مکرر کارشناسان و نهادهای بین‌المللی، آنچه بیش از بحران‌های طبیعی نگران‌کننده است، تداوم بی‌توجهی به الزامات مدیریت محیط زیست در سطح ملی و منطقه‌ای است. پروژه‌های عمرانی بدون پیوست زیست‌محیطی، نبود شفافیت در تخصیص منابع و غیبت اراده‌ای مؤثر برای احیای تالاب‌ها، همگی حکایت از فقدان یک رویکرد علمی و عدالت‌محور دارند.

🔺حق‌آبه‌ی هامون که می‌توانست حیاتی دوباره به منطقه بدمد، همچنان در بلاتکلیفی دیپلماسی آبی میان ایران و افغانستان قرار دارد.

🔺 در این میان، مردم سیستان، که در خط مقدم آسیب‌پذیری قرار دارند، سهمی در تصمیم‌سازی‌ها ندارند و تنها نظاره‌گر فرسایش روزافزون محیط زندگی‌شان هستند.